De Tijdmachine, episode XXXI: het sneue record van een vrolijke Italiaan

De Tijdmachine, episode XXXI: het sneue record van een vrolijke Italiaan

De Formule 1-wereld, en met haar de complete wereld, ligt plat vanwege het COVID-19-virus. Zodoende is er vrij weinig te melden over de actuele stand van zaken in de koningsklasse van de autosport. MotorsportZ blikt daarom elke dag terug op een gebeurtenis uit het rijke verleden van de Formule 1. Met vandaag in episode XXXI: een heuse recordhouder in de Formule 1, zij het niet vanwege prestaties die de man in kwestie graag had geboekt.

Met tien teams, die elk over twee coureurs beschikken, is de Formule 1 anno 2020 overzichtelijk. Er is voor iedereen plaats, zolang er niets raars gebeurt. Dat was vroeger wel anders. In de jaren ’80 was er nog geen minimumregel wat betreft het in te zetten aantal wagens. Zodoende konden kleine teams hun geluk beproeven en tegelijkertijd aan kostenbesparing doen door slechts één bolide in te schrijven.

Af en toe levert dat chaotische taferelen op – ga maar na, teams hebben geld nodig om überhaupt een wagen te bouwen of om af te reizen naar de plaats bestemming voor een Grand Prix. Paydrivers steken de kop op, deelnemerslijsten werden in rap tempo steeds groter. Zo kan het zijn dat er, schrik niet, 39(!!) inschrijvingen voor de Britse Grand Prix van 1989 zijn. Uiteindelijk kunnen er maar 26 man van start gaan en om orde te scheppen, stelt autosportbond FIA maatregelen in.

Zo is er de ‘echte’ kwalificatie, waarin mannen als Ayrton Senna en Alain Prost hun kunsten vertonen. Daaraan nemen dertig rijders deel – de 26 naar aanleiding van het constructeurskampioenschap hoogst geklasseerde en vier die vanuit de pre-kwalificatie doorstoten. Die pre-kwalificatie is een extra sessie waarin de Calimero’s en gelukszoekers een poging krijgen. Hoeveel rijders er aan de pre-kwalificatie deelnemen hangt af van het aantal inschrijvingen – voor de bovengenoemde Britse GP van 1989 zijn dat er liefst dertien. Negen van hen kunnen na de pre-kwalificatie dus hun spullen al pakken, aangezien enkel de snelste vier kans krijgen om zich met de besten te meten.

Een coureur die het woord ‘kwalificatie’ tegenwoordig amper meer kan horen is de inmiddels 58-jarige Gabriele Tarquini. De goedlachse Abruzzese, die zich via matige prestaties in de Formule 3 en de Formule 3000 een weg naar het achtereinde van de Formule 1 baant, krijgt in zijn carrière op het hoogste niveau dusdanig vaak met pre-kwalificaties en niet-kwalificaties te maken dat hij er een boek over kan schrijven.

Aangezien vrijwel elk Formule 3000-team in die periode weleens nadenkt over de stap richting F1 – of het er zelfs op waagt – worden de deelnemerslijsten steeds vaker bevolkt door coureurs die er eigenlijk helemaal geen plaats op verdienen. Goed, Tarquini laat in zijn latere carrière zien een prima coureur te zijn, maar gezien het cv dat hij medio jaren ’80 overlegt is Spider-Man (naar zijn helm) één van de rijders die door de rest als minderwaardig wordt gezien.

Minderwaardig is absoluut het materiaal waarmee de Italiaan het te stellen heeft. In 1987 probeert Tarquini het voor de eerste keer, met een Osella. Eigenlijk kwalificeert Tarquini zich helemaal niet voor de Grand Prix van San Marino: de thuisrijder noteert een 27ste tijd in de eerste kwalificatie en komt liefst, schrik niet, zeventien (!) seconden tekort ten opzichte van polesitter Senna. Omdat Nelson Piquet (derde) niet kan deelnemen vanwege zijn na een zware crash opgelopen verwondingen, knijpt de organisatie een oogje toe. Tarquini rijdt 26 rondjes op het circuit van Imola, wordt een handvol keren gelapt en smijt de rode lantaarn in het gras als zijn versnellingsbak zichzelf demonteert. Enfin: Tarquini’s F1-carrière is gestart.

De tekst gaat onder de foto verder

[Gabriele Tarquini | Coloni 1988]

In 1988 komt Tarquini uit voor de renstal van landgenoot Enzo Coloni en eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de Italiaan het niet slecht doet, zeker niet in het begin van het seizoen, als hij nog een direct startbewijs voor de kwalificatie heeft. Mechanische panne weerhoudt hem ervan de eerste drie Grand Prix van het jaar uit te rijden, in Mexico en Canada ziet hij de finishvlag wél. Daarna begint een moeilijke periode voor Tarquini, een last die hij gedurende de rest van zijn F1-carrière met zich mee moet torsen. Coloni verliest het recht op directe deelname aan de kwalificatie en zal zich dus moeten meten met de kleintjes van het veld gedurende de pre-kwalificatie. Er zijn steeds meer teams in de paddock en enkele van hen hebben betere wagens gebouwd dan ‘die andere Enzo’. Tarquini moet lijdzaam toezien hoe hij viermaal op rij niet door de pre-kwalificatie komt. Pas in Hongarije racet hij weer, op het Belgische Spa-Francorchamps is-ie er ook bij, maar de pret is van korte duur.

In de laatste vijf races van het jaar kwalificeert Tarquini zich nog maar één keer: voor eigen publiek op Monza komt hij wél door de pre-kwalificatie maar is hij jammerlijk niet snel genoeg voor een stek in de top-26, in Spanje en Japan kan Tarquini al na de ‘kwalificatie-light’ zijn biezen pakken. Na het eerste volledige Formule 1-seizoen staat Tarquini’s teller op negen GP-starts en acht DNQ’s.

De tekst gaat onder de foto verder

[Gabriele Tarquini | 2008]

Als dat al vervelend oogt, zet je dan maar schrap. Tarquini verruilt Coloni in 1989 voor het team van AGS. Ook die stal heeft in voorgaande jaren nog weleens lastig gehad, maar de Franse equipe kwalificeert zich tenminste geregeld. Bovendien heeft Philippe Alliot in 1987 zowaar nog een WK-punt gescoord. De JH23B, een doorontwikkeling van de ’88-bolide, is helemaal niet zo heel slecht en Tarquini kan er wel mee overweg. Achtste in San Marino, lang op puntenkoers in Monaco alvorens de ontsteking het begeeft en zowaar, als een wonder, een puntje in Mexico.

Tarquini rijdt ook in de Verenigde Staten een sterke wedstrijd (zevende) en zodoende gloort er hoop bij AGS, dat achter de schermen druk aan een nieuwe wagen klust – de JH24. Als dat gevaarte midzomers eindelijk haar debuut mag maken blijkt dat vasthouden aan het verleden soms niet eens zo’n verkeerde gedachte is. Het ding is namelijk niet vooruit te branden en voor het restant van het seizoen reiken zowel Tarquini als teammaat Yannick Dalmas geen enkele keer binnen de felbegeerde top-26. Negen DNQ’s op een rijtje – de persoonlijke teller van Tarquini staat inmiddels op zeventien.

De tekst gaat onder de foto verder

[Gabriele Tarquini | AGS 1993]

In 1990 gaat het van kwaad tot erger. Tarquini probeert met man en macht de AGS vooruit te schreeuwen, maar van de zestien Grands Prix mag hij er slechts vier starten. Twaalf keer kwalificeert de spontane Italiaan zich niet, zeven van die twaalf keer is het na de pre-kwalificatie al Schluss. Zeventien uit de vorige twee jaren, twaalf dit keer – negenentwintig keer ‘de sjaak’.

Waar andere rijders wellicht hun horizon verbreden, daar houdt Tarquini vast aan de stal van AGS. Geen al te beste beslissing – ook in 1991 komt de Franse renstal er totaal niet aan te pas. Goed, Tarquini kwalificeert zich voor de seizoensopener in Phoenix en een puntje lonkt – het wordt uiteindelijk P8 – maar daarna dooft de kaars. In Brazilië en Monaco overleeft de Italiaan het kwalificatiedrama, daarna is het weer prijsschieten wat betreft de DNQ’s. Negen keer op rij komt Tarquini er niet door. Dan is het genoeg. Tarquini verkast naar Fondmetal, ook zo’n notoire achterhoedeklant. Dat team is haar rijder – Olivier Grouillard – he-le-maal beu en wil gewoon iemand die een auto heel kan houden.

Tarquini bewijst zo’n persoon te zijn: bij Fondmetal komt hij eindelijk weer eens door die verdomde pre-kwalificatie en mag hij zelfs racen, in Spanje en in Japan. Voor het seizoen ’92 komt het Italiaanse team tot een overeenkomst met de Italiaanse rijder, maar dan ligt het volgende probleem op de loer. De Fondmetal heeft net genoeg snelheid om de kwalificaties te overleven, maar is in racetrim zo onbetrouwbaar als een autoverkoper die praat over bagageruimte. In dertien GP-starts gaat twaalf keer iets stuk – slechts op Silverstone ziet Tarquini de finishvlag.

Als er voor 1993 geen Formule 1-aanbieding op tafel komt weet Tarquini genoeg – hij richt zijn pijlen op de toerwagenwereld. Eerst via het nationale circuit, waar hij na zijn eerste seizoen op P3 eindigt, vervolgens op de internationale toer. In ’94 krijgt Tarquini eindelijk de mogelijkheid om zijn klasse aan te tonen door het hoog aangeschreven Britse toerwagenkampioenschap op zijn naam te schrijven. Het levert de kleine Italiaan onder meer een testcontract bij Tyrrell op, wat tevens een stok achter de deur blijkt voor zijn laatste Grand Prix-optreden. Als Tyrrells vaste rijder Ukyo Katayama een dusdanige harde smak maakt op het circuit van Estoril dat hij de Europese GP moet missen, mag Tarquini invallen. Een negentiende startplaats en een veertiende plek aan de meet vormen het slotstuk van de bitterzoete Formule 1-ervaring van de Italiaanse coureur.

Volgens de statistieken heeft Tarquini zich uiteindelijk ingeschreven voor 78 Grands Prix, waarvan hij in slechts 38 gevallen ook daadwerkelijk van start ging. Liefst veertig (!) keer kwam de inmiddels kale Italiaan niet door de pre- of door de ‘echte’ kwalificatie. Zodoende is hij houder van een record, eentje die geen enkele coureur wenst te hebben.

De tekst gaat onder de foto verder

[Gabriele Tarquini | Seat]

Waar het in de Formule 1 niet van harte gaat voor Tarquini, daar heeft de Italiaan des te meer succes in de toerwagenwereld. In 2003 wordt hij met een Alfa Romeo Europees kampioen, zes jaar later scheurt-ie in een Seat zelfs naar de wereldtitel. In 2018 wordt Tarquini de oudste FIA-kampioen ooit (56 jaar) door wederom de wereldtitel in het toerwagenracen te veroveren, ditmaal aan boord van een Hyundai.




0 reacties
Om te reageren heb je een MSZ-account nodig. Heb je nog geen account? Meld je dan aan.
Wilt u hier adverteren? Laat u informeren over de mogelijkheden. U krijgt vandaag nog antwoord.
Vraag informatie aan
Volgende F1 Grand Prix
Oostenrijk
vrijdag 03 juli 2020
11:00 - 12:30Eerste vrije training
15:00 - 16:30Tweede vrije training
zaterdag 04 juli 2020
12:00 - 13:00Derde vrije training
15:00 - 16:00Kwalificatie
zondag 05 juli 2020
15:10 - 17:10Race
Meer GP Oostenrijk
MotorsportZ brengt dagelijks het laatste Formule 1 en Max Verstappen nieuws. Iedere dag kun je op deze website het laatste F1-nieuws over Max Verstappen lezen.

Wordt Max Verstappen in 2020 wereldkampioen of wordt het toch weer Lewis Hamilton, of misschien toch een ander? Volg hier het laatste Formule 1 en Max Verstappen nieuws.
In 2020 gaat Rinus VeeKay voor het team van Ed Carpenter Racing debuteren in de IndyCar Series. Er wordt veel van de jonge Hoofddorper verwacht.

Wil je op het nieuws van MotorsportZ reageren? Maak dan een MSZ-account aan.